Post by Alastfilm (@alastfilm)

last month

ادامه ی پست قبل ... با توجه به سبک بازی میشل فایفر، شهود شهوانی نقش، کاملاً در بازی وی مشهود است، اما اینکه این بازیگر با توجه به پیشینه ی بازیگری اش توانسته به خوبی فلسفه ی دارین آرنوفسکی را نیز به نمایش بگذارد، از دیگر نکات بارز فیلم است که البته نباید، استعداد منحصر به فرد دارین آرنوفسکی را در بازیگردانی او نادید گرفت. استعدادی که به لطف تجارب قبلی وی، به مراتب بالاتر و بهتر شده است و نام و آوازه ی او، انتخاب درست در انتخاب بازیگر و دقت بیشتر در انتخاب اکت های بازیگران و از تمام اینها مهم تر، فیلم نامه ای پر حادثه تر نسبت به گذشته، محصول بی نقصی در تولید بازیگری در “مادر” تولید کرده است. اما ایراد فیلم، حذف موسیقی است. اینکه آرنوفسکی به چه دلیل، موسیقی را حذف کرده است، بماند. اما او با این تصمیم، به هر دلیلی که باشد (موجه یا غیر موجه ) شناسنامه ی فیلمسازی خود را تغییر داده است. زیرا که یکی از علل دیدن آثار او، موسیقی متن آثارش میباشند که در “مادر” شاهد حذف آن هستیم. اینکه جای خالی موسیقی حس میشود یا خیر، پاسخش منفیست. چون همه چیز به درستی درجای خود قرار گرفته است و مشخص است آرنوفسکی از زمان نوشتار فیلمنامه، تمایلی به استفاده از موسیقی نداشته است. اما اینکه اگر این فیلمساز در این اثر، موسیقی را همچون آثار گذشته ی خویش در متن کارش قرار میداد، شاید بر اعجاز اثرش چندین برابر افزوده میشد، شکی نیست که با داشتن موسیقی، “مادر” اثری بلاتشبیه میشد. گرچه در زمان حال سینمای کنونی، فیلمی خاص و منحصر به فردی شده است. حامد اسلامی #alastfilm #mother #jenniferlawrence #michellepfeiffer #darrenaronofsky #cinema #film #تحلیل #تکنیکال #movies #cinematography #critic #mothermovie

205 likes

2 comments